Nga Ajn
Dita 20 e izolimit. 277 të infektuar me Covid 19, 8 prej tyre fëmijë, të vdekur që nga 8 marsi për shkak të sëmundjes 16 veta, 77 të shëruar.
Tri javë ngujim e tri javë luftë për jetën në dy skena: brenda mureve të shtëpive tona e brenda dhomave të spitalit. Tri javë për t’u shembur ato çfarë besuam. Patëm besuar se mjaft të punonim 12 orë në ditë dhe do kishim të hanim e të shijonim jetën ngado në botë a në qytetet përreth. Patëm besuar se po të kishim para blinim çdo gjë, ushqime, rroba, bileta dhe ja ku jemi brenda shtëpive pa mundur të blejmë as 30 minuta ecje. Makinat kemi harruar si ndizen dhe bota është bërë papritur kaq e vogël. Nuk na lejohen më kënaqësitë e vogla, takimi me një mik, një kafe ekspres të shpejtë në mëngjes, një gotë verë në darkë. Duke i humbur këto kënaqësi të vogla ne kemi humbur shenjtërinë e tyre. Shpellat tona janë larg njëra-tjetrës dhe në secilën prej tyre ne mezi shtrijmë këmbët. Këto ditë më shumë se kurrë i kemi kthyer sytë nga fshati, ku hapësirat e pamata, “ofrojnë luksin” e lëvizjes së lirë nëpër fusha të lira. Mbase kur kjo të mbarojë duhet të rimendojmë se ku e kemi vendosur jetën tonë dhe mjaftojnë kutitë e qytetit për jetët tona në kafaze?
Mbase duhet të kthehemk tek toka jonë, për të rimësuar kënaqësitë e vogla që nga mbjellja e perimeve te prodhimi i ushqimit me duart tona. Mbase do rifitojmë shenjtërinë e sendeve të vogla që të mos varemi më nga rradhët e gjata të marketeve ku grushtet tona hapen për të blerë bukën e përditshme./revistawho.com
