Nga Ajn
Dita e 53 e karantinës. Sot 10 raste të reja, 842 në tërësi, 31 të vdekur, 600 të shëruar. Ne vazhdojmë të marrim leje për çdo gjë që bëhet jashtë shtëpisë. Mund të dalin vetëm mjekët, policët e gazetarët, ata që bëjnë bukë e ilaçe, pra jemi në kufij mbijetese. Qeveria ndërkohë është kthyer në ‘kompani joserioze’ sepse i ka vonuar rrogat e pagat e luftës. Ka një det që shtrihet nga jugu në veri të Shqipërisë, e në në të njëjtën gjatësi, ka male, fusha, liqene e lumenj, që po humbin pranverën pa ne. E gjelbra e ndritshme e pranverës po errësohet pa e parë ne dhe rrezet e diellit që ngrohin po nuk djegin i humbëm këtë vit. Janë muaj të jetës sonë që i shkojmë të kyçur në burgje mendore, virtuale dhe të gurta, për hir të jetës.
Në i thënçin jetë nën pushtetin e frikës. Në i thënçin jetë kësaj brenda mureve, në i thënçin jetë kur s’na lënë të jetojmë, s’na lënë të dashurojmë as na lënë të gëzojmë.
Sot kam nevojë për leje të jetoj. Të vrapoj në një fushë me bar të njomë, lule të sapoçelura, pemë që harlisen, ujëra që valëzojnë të qeta. Hej, avionë që keni ndalur në pista. Ngrihuni në qiej dhe më merrni të shoh botën se jeta është kaq e shkurtër për ta shkuar pa jetuar.
