Në atmosferën gjithnjë e më të ngarkuar emocionale të Big Brother VIP Albania, Rogerti është shndërruar në një figurë që sfidon jo vetëm banorët, por vetë idenë e kufirit mes provokimit dhe ndëshkimit. Vendosja e tij në Dhomën e Reflektimit u lexua si një reagim i fortë i Vëllait të Madh ndaj një loje që prej ditësh kishte kaluar nga tensioni verbal në përplasje të drejtpërdrejta psikologjike.
I izoluar nga pjesa tjetër e shtëpisë, Rogerti nuk u tërhoq në heshtje. Përkundrazi, ai e artikuloi hapur revoltën e tij ndaj konceptit të izolimit total, duke deklaruar:
“Më dhemb trupi, po nuk ka problem. Do mbyll gojën dhe do rri si në burg.”
Sipas tij, Dhoma e Reflektimit nuk është një hapësirë për të analizuar veten, por një formë ndëshkimi që e çon individin drejt përballjes së ashpër me veten, larg çdo kontakti njerëzor.
Në një rrëfim që shkoi përtej lojës, Rogerti shtoi:
“Je total me veten. Nëse mendoni se kjo dhomë mua më bën të reflektoj, atëherë nuk më keni njohur fare.”
Deklarata u interpretua nga publiku si një sfidë e hapur ndaj formatit, por edhe si një tentativë për ta kthyer izolimin në akt identitar, një pozicionim kundër sistemit të brendshëm të lojës.
Tensioni u rrit edhe më tej kur Rogerti kërkoi një ballafaqim të drejtpërdrejtë me tre banorë, përkatësisht me Selin, Malin dhe Stenaldon. Vetëm Selin pranoi të hynte në Dhomën e Reflektimit për të biseduar me të. Ndërsa Mali dhe Stenaldo refuzuan, Selin zgjodhi përballjen, por me një qëndrim të qartë dhe të distancuar emocionalisht:
“Nuk kam ardhur të debatoj, kam ardhur të dëgjoj,” u shpreh ajo, duke refuzuar çdo tentativë për përshkallëzim konflikti.
Mungesa e shtrëngimit të dorës mes tyre u bë një nga momentet më të komentuara të mbrëmjes, një gjest i heshtur që foli më shumë se çdo fjalë. Përballë Rogertit, Selin mbajti një qasje të qetë, duke e lënë konfliktin të ekspozohej pa e ushqyer atë, ndërsa ai vijoi të artikulojë bindjen se thotë gjëra që të tjerët i mendojnë, por nuk guxojnë t’i shprehin.
Profili i Rogertit në këtë edicion mbetet ai i një lojtari ekstrem, që e përdor përplasjen si mjet ekzistence televizive dhe izolimin si platformë për deklaratë. Nëse kjo strategji do ta çojë drejt finales apo drejt një përjashtimi të parakohshëm, mbetet për t’u parë. Por një diçka ka rënë në sy, Rogerti nuk po luan për t’u pëlqyer, po luan për të tronditur.
