Një rrëfim thellësisht personal i Mira Konçit ka rikthyer vëmendjen te një nga momentet më të ndjeshme të jetës së artistes, dhjetë vitet kur babai i saj qëndroi në koma. Gjatë një interviste, këngëtarja ndau kujtime intime që zbulojnë dimensionin njerëzor pas një karriere të gjatë muzikore.
Duke përshkruar figurën e të atit, artistja foli me një ton që ndërthur admirimin dhe mallin:
“Ka qenë njeriu më nobël që mund të ekzistojë. Më i butë, më tolerant, më i bukur në shpirt. Çdo herë që vija në shtëpi, më trokisnin duart dhe thoshte: “‘Artistja e babit’. Edhe kur më shihte të shqetësuar, më pyeste: ‘Çfarë ke?’ Ishte jashtëzakonisht i ndjeshëm. Dashuria e tij ndihej pa shumë fjalë”. Një kujtim që shpjegon lidhjen e thellë që ajo ruan me imazhin e tij edhe sot.
Rrëfimi u bë edhe më i prekshëm kur Konçi foli për përditshmërinë e gjatë të kujdesit familjar, duke treguar se:
“Ishte si të kishim një foshnje të vogël në inkubator. Mami ishte pranë tij 24 orë, u kthye në infermiere, doktoreshë, gjithçka. Ne tre fëmijët ishim gjithmonë aty. Kujdesi ishte maksimal, deri në detaje që edhe mjekët çuditeshin. Muzika nuk mungonte asnjëherë, i vendosnim këngë italiane, por edhe këngët e mia. Babai për mua ka qenë shok, mbështetje, mrekulli”.
Ndërsa kujtimet mbeten të forta, artistja nuk përjashton një kapitull të ri në jetën e saj, duke lënë të hapur mundësinë e rikthimit në Shqipëri:
“E kemi menduar rikthimin në Shqipëri. Mund të ndodhë, është në planet e mia”. Në një kohë kur publiku kërkon histori autentike, rrëfimi i Mira Konçit është një dëshmi se pas zërit që shoqëron breza, qëndrojnë histori familjare që formësojnë artistin dhe njeriun njëkohësisht.
