Nëse Jonida do të kishte shpëtuar gjallë nga duart e Sokratit që e mbytën duke i marrë jetën për teka dashurie të një 65-vjeçari të lidhur me një vajzë 30 vite më të re, të kishte ikur, të bëhej e pasur edhe të kthehej në vendlindje, bashkëfshatarët dhe komshinjtë që sot nuk shkuan t’i hidhnin një grusht dhè, do ta dënonin me vdekje plakun që i mori rininë, mjaft që ajo t’i premtonte para.
Pazarin e ndyrë të njerëzve që na rrethojnë, që peshore të çalë përdorin moralin, e ka qendisur që në 1956 autori Friedrich Dürrenmatt me “Vizita e damës plakë”, ku qyteti priti si mbretëreshë vajzën e varfër që e dëbuan vite më parë si prostitutë, vetëm se i prishte punë një tregtari me lekë që ishte i martuar dhe njëkohësisht përfitonte nga varfëria e vajzës së re për ta çuar në shtrat. Ajo ofroi një milion dollarë investim për qytetin dhe qytetarët, ish-tregtarin që dikur e respektonin, e dënuan me vdekje thjesht për një kapriço të ish-prostitutës hallexhije, tashmë miliardere. Kjo m’u kujtua sot, teksa lajmet flasin për historinë e trishtë.
Sikur të kishte një milion dollarë Jonida e re, ose ta dinte se do t’i bënte një ditë, skena do të ishte ndryshe, varrimi i saj do të ishte si ceremonia e vdekjes së një presidenti amerikan, ndërsa qivurin e Sokratit që sot e lartësuan si shtëpizën e fundit të një njeriu bamirës, do ta hidhin në greminë pa mëshirë.
Ne jemi një popull që moralin e kemi të shenjtë, më saktë të shtrenjtë, pikërisht për këtë kërkojmë paradhënie, pastaj ta lëpijmë bythën si të duash…
