Është përcjellë sot për në banesën e fundit, mamaja e artistes unike të skenës shqiptare Adelina Ismaili… Po cili ishte roli i Monës në karrierën e Adelinës dhe çfarë i mësoi ajo të bijës?! Të gjitha këto Adelina i ka treguar vetë në intervistën e saj të fundit për mediat shqiptare, në kopertinën e “WHO” në dhjetor të 2014… Një rrëfim i ndjerë për të ëmën, që i dha gjithçka.
Mona, nëna juaj, edhe pse paksa e sertë, konsiderohet një grua shumë e zgjuar. Do ta kishe guximin që ta gjykoje Monën për vendimet e saj kah teje?
Shumica e grave të emancipuara në Kosovë, që janë të gjeneratës së mamit, janë gra të ashpra. U jap Oskarin atyre që arrijnë të aktrojnë të kundërtën. Si fëmijë i prindërve të dalë nga Lufta e Dytë Botërore ku çetnikët kishin ekzekutuar shumicën e meshkujve, ata gjetën mënyrën të financonin shkollimin e vajzës, e cila në komunizëm është persekutuar vazhdimisht si “bija e nacionalistit”. Okupimi nga Serbia, për një grua dhe nënë që ka 3 fëmijë, punën në bibliotekë dhe punën në Fakultetin Filozofik, gjithë mirëmbajtjen e shtëpisë në supe dhe frikën konstante nga milicia serbe e etiketuar si “separatiste” sepse gjente kohë edhe për pjesëmarrje në demonstrata, mendoj që është gruaja më e fortë në botë. Shto këtu mua si emër i njohur, pastaj luftën e Kosovës; pas luftës, mjerimin dhe përballjen me njerëz që shkollën e kanë njohur vetëm kur i ka zënë nata dhe janë futur të urinojnë aty, Mona është gruaja më e mençur në planet. Nuk mund ta gjykoj, sepse, çdo vendim që ka marrë karshi meje, edhe kur më ka detyruar të mësoj, edhe kur më ka privuar nga daljet me shoqe e shokë si pasojë e frikës që mund të më lëndojë dikush qëllimisht, edhe averzioni i saj karshi njerëzve primitivë që pasuroheshin brenda natës, edhe tmerri në sytë e saj kur më kërcënonte: “Po të zura të përvidhesh nga dritarja si ato që po shoh, do të ta lë kokën te Tregu i Jevgut midis Peje”, si kur na jepte kurajë gjatë luftës: “Mos keni dert, shpejt lodhen këto egërsira”, si në çdo moment të jetës, ajo nuk më lë hapësirën më të vogël ta gjykoj. Ajo është gjykatësi më i rreptë në jetën time, por mua më duhej një i tillë. Sepse, unë fluturoja pa njohur rreziqet, ajo më kthente me këmbë në tokë. Nuk ia fal gjyqet që i ka bërë vetes. Iu kam përgjëruar në gjunjë të shpërfillte injorancën kolektive që ishte krijuar rreth nesh: etiketohej pse kishte flokë biondë! Dallojmë vetëm në perceptimin e lirisë. Ajo e privon veten nga kënaqësitë, unë jo. Këtu ndodhin konfliktet, të cilat ajo i ekzagjeron. I ngjaj nënës së saj, gjyshes, që më ka rritur; këtë ma thotë herë me dashuri, herë ndryshe (qesh).
