Bes Kallaku ka zgjedhur të flasë përmes muzikës. Projekti i tij më i ri, “Rrëfim”, duket sikur nuk vjen si një këngë e zakonshme, por si një deklaratë personale që prek hapur periudhën e tij më të trazuar. Në vargjet e publikuara, artisti shprehet:
“Tash po e shoh dritën në errësirë të ditëve të mia…U zhyta edhe n’vese,
Po, po, e vërtetë, Por a m’pyeti njeri:
O Bes, ç’a ke, pse nuk flet?”, për të vazhduar me një premtim që tingëllon si kthesë jetësore:
“Tash ma s’kam arsye për me pas vese të këqija”. Një fjali e thjeshtë, por me peshë, që sugjeron reflektim dhe distancim nga e shkuara.
Kënga përmend edhe një dimension shpirtëror, që ka ndezur diskutime në rrjet:
“Edhe sa herë që isha shenja duke kërku te Zoti, atë njeri që s’e pret, Ai ma solli. Dhe unë nuk kam fol, e kam lan kohën me fol”. Për shumë ndjekës, këto vargje janë lexuar si një pranim i periudhës së vështirë pas ndarjes dhe si një konfirmim i një dashurie të re në jetën e tij. Pa përmendur emra, Besi lë të kuptohet se ka kaluar përmes dyshimeve, aludimeve dhe heshtjes publike, përpara se të zgjedhë të flasë me art.
Në një tjetër pjesë të këngës, ai shkruan:
“Janë thënë çka s’janë thënë, por hiç s’i përfilli, mes meje e teje dihet kush është thëngjilli”. Vargje që janë interpretuar si reagim ndaj zërave që kanë qarkulluar rreth jetës së tij private. Në këtë kuptim, “Rrëfim”, më shumë se një produksion muzikor, vjen si një pozicionim i qartë, një distancë nga polemikat dhe një sinjal se artisti ka hyrë në një fazë të re, ku qetësia duket se ka zëvendësuar stuhinë.
