Në një rrëfim që lë shije nostalgjie dhe një ndjesi të butë humbjeje, Stenaldo ka folur hapur për një histori dashurie që, sipas tij, mbetet më e bukura e jetës së tij. Një histori jo perfekte, jo e përfunduar, por e vërtetë, nga ato që nuk maten me kohëzgjatje, por me intensitetin që lënë pas. Në një botë ku lidhjet shpesh konsumohen shpejt, ai rikthen vëmendjen te ndjenja që reziston edhe kur nuk mbijeton.
“Është bukur të dashurosh, lidhja që unë kam pasur ka qenë lidhje e gjatë, ka zgjatur 7-8 muaj, ne ishim larg edhe ajo ishte një gocë shumë, shumë e bukur dhe nuk kishte nevojë ta shikoje për të thënë që është e bukur. Histori më e bukur për jetën time, por jo e vetmja. Ne bënim rrugët me tren për t’u takuar me njëri-tjetrin pasi jetonim larg”, rrëfen ai, duke sjellë një imazh të rrallë të një dashurie që sfidon distancën, por jo gjithmonë fatin.
Në të njëjtën kohë, një tjetër dimension i jetës së tij mbetet i rezervuar. “Disa gjëra në jetën e çdo kujt janë shumë të dhimbshme edhe meritojnë të jenë private. Unë edhe Xhole do takohemi shpejt edhe dua të kem një bisedë shumë të gjatë me të”, shprehet ai, duke lënë të kuptohet se disa kapituj nuk mbyllen kurrë plotësisht, ata thjesht presin momentin e duhur për t’u rishkruar.
Mes kujtimeve, distancës dhe fjalëve të pathëna, historia e Stenaldos nuk është vetëm një rrëfim personal, por një reflektim universal, jo çdo dashuri është për të zgjatur përgjithmonë, por disa janë të destinuara të mbeten përgjithmonë brenda nesh.
