Lëvizim që të ndiejmë, që të mos tëparalizohemi, dhe kërkojmë gjithmonë diçka të re se ndihemi gjithmonë të papërmbushur, dhe kur ndihesh i tillë je gjithmonë në gjueti, gjueti njerëzish, bukurish, përrallash, magjish nëse beson në to, dhe në gjueti të lumturisë…
Dje nisa udhëtimin e parë në kërkim të kështjellës time, dhe kur them kështjellës time nënkuptoj edhe disa nga gjërat që kam përmendur më sipër, u nisa për ta parë nga afër, por kishte një malore, dhe vendimi i parë që do merrja kur të vendosja për të ndërtuarkështjellën time, ishte të zgjedhja një vend ku mund të ngjitesha lehtësisht pa u munduar në të, edhe kur të jem 70 dhe të mos kem fuqi të hap gojën…
Isha në La Adrada një qytet i vogël që vendasit e quajnë fshat, një orë larg Madridit, dhe e sodita, qëndrova gjatë, madje mora veshe dhe historinë e ndërtimit, rindërtimit, dhe restaurimit. Është një kështjellë tradicionale, e ngritur në vend kodrinor nga i cili mund tashohësh armikun (mysafirin) duke ardhur…
Nuk e gjeta atë që po kërkoja por ishte udhëtim i bukur, megjithëse kisha kaluar më tepër se 8 orë duke soditur, parë ndaluar e shkrepur foto, kujtime, shpenzova kohë por eleminova një model sesi nuk do ishte kështjella ime asnjëherë…
Jam në kërkim të kështjellës time, në kërkim të sigurisë time, nuk jam i sigurt se çfarëdo të jetë, një njeri, një kopësht, një kështjellëapo thjesht një objekt, këtë do ta di kur ta gjej, deri atëherë jam në kërkim të kështjellës time…
