Një lajm i rremë që pretendonte vdekjen e Rozana Radi ka tronditur rrjetet sociale dhe ka rikthyer në qendër të vëmendjes një nga fenomenet më problematike të epokës digjitale: fabrikimin e realitetit për klikime. Postimi, i kamufluar si një njoftim i besueshëm nga faqe të njohura, u përhap me shpejtësi, duke shkaktuar panik të menjëhershëm tek ndjekësit dhe familjarët e artistes.
Reagimi i saj nuk vonoi dhe erdhi me një ton të fortë, emocional dhe pa filtra. Në një InstaStory, ajo shkroi fjalë për fjalë:
“Merreni me mend çfarë janë në gjendje të bëjnë portalet online… Imagjino të isha diku ku të mos kisha valë. Do ishin çmendur familjarët. Nuk e di si ju mban toka”.
Një deklaratë që jo vetëm demaskon pasojat reale të fake news, por edhe ekspozon presionin psikologjik që krijohet kur kufiri mes lajmit dhe manipulimit zhduket.
Rasti i Rozana Radit nuk është i izoluar, por simptomë e një industrie që shpesh vendos viralitetin mbi verifikimin. Në një kohë kur një titull mund të prodhojë miliona klikime brenda minutash, pyetja që mbetet pezull është thelbësore: kush mban përgjegjësi kur një “lajm” prek jetën reale? Dhe sa larg mund të shkojë etika mediatike përpara se publiku të humbasë plotësisht besimin?
