Ka rrëfime që nuk bëhen për të tronditur, por për të çliruar. Dhe ka momente kur fjala e thënë me zë të ulët peshon më shumë se çdo e bërtitur me të lartë.
Në një bisedë të sinqertë me Stenaldon, Luiz Ejlli zgjodhi të hapë një kapitull që për vite kishte mbetur i mbyllur, periudhën më të errët të jetës së tij, kur mendoi se gjithçka kishte marrë fund.
“38-vjeç u bëra baba. 37 vjeç i kisha humbur shpresat”, rrëfen ai, duke e kthyer kohën pas, në një pikë ku vetmia i dukej gjendja më e frikshme në botë. Fjalët e tij nuk kërkojnë keqardhje, ato kërkojnë kuptim.
“Kam jetuar vetëm… në vetmi të kalon gjithçka. Kam tentuar t’i jap fund jetës. Është shumë e rëndë,” thotë ai, pa patetizëm, pa filtra.
Në këtë rrëfim, errësira nuk paraqitet si moment dramatik i izoluar, por si proces. Humbje shprese, ndjesi e fortë e pavlefshmërisë dhe pyetje ekzistenciale që e gërryejnë njeriun nga brenda.
“kur nuk ia ndien kësaj bote për mua, pse duhet mua të ma ndiejë për këtë botë?” Një fjali që përmbledh mekanizmin e rrezikshëm të tërheqjes nga jeta.
Por historia e Luiz Ejllit nuk ndalet te rrëzimi. Ajo kthen vëmendjen te mësimi. Ai flet për fazën e “akullt”, për një gjendje ku dhimbja mpaket dhe njeriu fillon të shohë qartë.
“Po e kalove këtë fazë, kthehesh te faza që bëhesh i akullt,” shpjegon ai, jo si fitore e ftohtë, por si mbijetesë që hap rrugën e rimëkëmbjes.
Kthesa e madhe vjen me atësinë. Të bëhesh baba, sipas tij, nuk ishte thjesht një rol i ri, por një rikonceptim i jetës. Një arsye për t’u qëndruar pyetjeve të vështira dhe për të zgjedhur, çdo ditë, jetën. Në këtë pikë, rrëfimi i tij shndërrohet nga dëshmi personale në mesazh universal, se shpresa mund të kthehet, edhe kur duket e pamundur.
Reagimi publik ndaj kësaj deklarate ka qenë i menjëhershëm, sepse rrëfimi i Luizit thyen një tabu të fortë, sidomos për figurat publike dhe e bën dobësinë njerëzore pjesë të diskursit të hapur. Jo si skandal, por si akt përgjegjësie. Jo si rrëfim errësire, por si dritë për ata që ndihen ende aty.
Kjo nuk është një histori për famën, as për titujt. Është një histori për një njeri që pranoi se kishte rënë, por edhe se kishte zgjedhur të çohej. Pikërisht për këtë arsye, fjalët e Luiz Ejllit sot nuk lexohen si një rrëfim tronditës, por si një kujtesë e fortë se jeta, edhe kur duket e pashpresë, mund të rindërtohet, hap pas hapi, me guximin për të folur dhe për të kërkuar dritë.
