Ajn
Dita 47 e karantinës. Kam bërë tri ditë mungesa. Kam qenë në meditim e në jogë, sipas këshillave të shefit të qeverisë që nuk ia bëja fjalën dysh. Edhe po u përpoqa ai rri si gardian, në facebook, në televizor e së fundmi çon edhe e-maile. Në këto 47 e më shumë ditë, se të tjerët janë fut në karantinë para meje, ai e di që kemi mësuar t’i lajmë duart e tani na këshillon vetëm të mbajmë distancë, përndryshe na mbyll prapë. Më duket vetja se jam bërë fëmijë, me prindin përdore prapë, ose me policinë pas shpine. Provova me ndez makinën por pas 47 ditësh nuk mbaja mend, a e ndez me marsh të parë a pa marsh? Në fillim mezi gjeta çelësat, mandej, se si mu duk, si ëndërr. Qysh i harron njeriu gjërat që i bënte përditë. Këtë javë na kanë ndarë në të kuqe e jeshile. Mos u ngatërroni me tekste këngësh, flas për zona me rrezik e zona pa Covid-19. Kemi në tërësi 773 të infektuar, kështu që të shtunën e të dielë dalin të moshuarit deri në 10:00 e kur mbyllen ata, dalin nënat. Ata që nuk kanë fëmijë dhe burrat rrinë në shtëpi. E kemi ndarë popullin në modele të reja. Dalim me copa. Me pjesë. Në kënde. Fshehurazi. Skutave. Pas pallateve. Pas shkurreve. Si hajdutë. This is not what we fighted for.
Mjekët heronj që çuam në Itali u nisën për atdhe, të shoqëruar me lajme të palavdishme. I morëm mësysh, nga zilia që ne nuk shkonim dot në Itali. Qysh po duken bathët, ne u mësuam me të keqen dhe mund të jetojmë me të, kështu që mirë do ishte të dalim sa kemi mundësi të shpëtojmë gjë prej jetëve tona që patëm.
