Nga Ajn
Dita e 19 e izolimit, 259 të infektuar me Covid-19 në vendin tonë. Në Itali shifrat mbeten të larta dhe dhembja e “qyteteve pa gjyshër” të prek kilometra larg.
Për njerëz si unë që janë rritur duke i mbajtur gjyshi përdore dhe që pak vite më parë ka mbajtur dorën e gjyshit në spital në orët e fundit të jetës, nuk ka shumë vend për imagjinatë. Kujtoj se fytyra i qeshte kur në dhomën e Sanatoriumit pa nipërit e mbesat të mbledhur për të. E kam menduar shpesh këto ditë kur kam lexuar për të moshuar që shuhen të vetëm pa pasur askënd afër.
Dhe përcillen pa qenë askush për të vënë një tufë lule në banesën e fundit të tyre.
Në mesin e gjithë kësaj vetmie e frike të madhe, për bukën e së nesërmes e jetën në dhoma reanimacioni, lexova lajmin e dy furrëtarëve që shpërndajnë në Bergamo bukë për të pamundurit, për të moshuarit e ata që janë të varfër. “Engjëjt e bukës” i ka quajtur media italiane dhe dy vëllezërit që kanë furrën “Bellini” janë dy shqiptarë nga Shkodra. Mervin dhe Gazjon Skuqi kanë treguar anën më të mirë njerëzore, shembuj njerëzish të thjeshtë që japin çfarë kanë e ndihmojnë si munden.
Ndërsa vëllezërit Skuqi kanë prekur Bergamon, ekipi mjekësor prej 30 vetash që dërgoi Shqipëria në ndihmë të Italisë në kohën e vetmisë së madhe, ka prekur tërë popullin italian duke riformuar edhe njëherë imazhin e shqiptarëve matanë detit. Ne që ishim hajdutë e kriminelë më në fund treguam anën tonë humane, treguam më të mirën tonë, si ajo shtëpia e varfër në fund të fshatit që e kishin gjykuar të gjithë dhe në fund na dha një mësim të madh bashkëjetese: imazhi nuk qe krejtësisht i saktë, po, kemi kriminelë e hajdutë si çdo komb, por veç tyre kemi engjëjt e bukës dhe bluzat e bardha./revistawho.com
