Nga Ajn
Dita e 15. Numra të frikshëm humbjesh në Itali. Në mbrëmje Papa Françesku u lut në sheshin bosh të Shën Pjetrit. Pamja surreale e madhështisë dhe frikës së një sheshi ku nuk e shkel asnjë këmbë, ku nuk dëgjohen as zëra, as pëshpërima, as të qeshura fëmijësh i dha sonte situatës që po kalon bota fytyrën që ka. Heshtje, pafuqi, lutje dhe shpresë. Në anën tjetër të detit Shqipëria shtrëngon lëvizjet. Daljet vetëm me leje në një portal të bllokuar. Të moshuarve nuk u lejohet më të dalin nga shtëpitë me premtimin se ilaçet dhe ushqimet do ju dërgohen te dera. Por Shqipëria digjitale është vetëm në fjalimet mediatike. Përtej tyre ka një hendek të madh mes asaj që jemi e thonë se dukemi. Varfëria e tejskajshme do jetë më e pamëshirshme se Covid-i. Kam ndërmend qindra mijëra fytyra e emra që janë të strukur diku para një frigoriferi bosh. Në një çadër. Në një kolibe. Adresarët tanë nuk i kanë të shënuar. As Babagjyshi. Sot në ditën e 15-të është e vështirë të gjesh ku të kapesh. Secili pyet, në listat e kujt jemi? Kompanitë kanë mbyllur dyert dhe qeveria flet për luftë ku secili duhet të shtrëngohet. Më shumë se kaq?! Edhe për sa mund të mbijetojmë?
Zëri i Papës ishte i ulët, i ngadaltë, sa pothuaj lexonte me rrokje. Nuk e kisha parë kurrë kaq të lëshuar. Në mundshim, të ruajmë arsyen tani që bota ka humbur fillin dhe fajin ne na e hedh…
