Nga Ajn
Dita e 51 e karantinës. Sot vetëm 8 raste të reja, në total 803 që nga 8 marsi. 8 javë mbyllje e shumë 8 nëpër shtëpi. Pothuaj po hapen të gjitha, veç kafeneve, bareve, e kufijve. Si për të na thënë që ka kufi çdo gjë. Edhe kultura është e mbyllur, teatro, muze, galeri, kinema. Kemi vetëm librat dhe vizitat virtuale. Bota ka humbur bukurinë, vrapimin e përditshëm drejt jetës. Për një kohë të gjatë s’na lejohet të jemi bashkë, qoftë as në vendet e kultit, ad për të mirë as për të keq. Me detyrim duhet të ndjekim rregullat rregullat e reja, për të mësuar çfarë po na lejojnë, ku po i lëshojnë duart prej nesh. Trishtimit të fillimit dhe ankthit ia ka lënë vendin frika e përditshme. Kemi humbur më se 50 ditë dhe ato që me mund patëm ndërtuar. Një tufë ditësh qemë mpirë nga këmbët, prej se na qe ndaluar, tani mpirja ka kaluar drejt kokës, se mendimet na zhurmojnë si tufë mizash. Të dielën në mbrëmje kryeministri na kërkoi falje, të hënën na premtoi aeroport, por ne ëndrrat nuk na ushqejnë më as me shpresë, sepse pasiguria përreth është aq e fortë, sa as statuset, as ligjet, as strategjitë, nuk na bëjnë as hajër, as prokopi. Të nesërmet e mundshme janë disa. Ne do mbetemi me sytë nga aeroporti, për të gjetur një vend të bërë, sepse ky që duam të bëjmë nuk po bëhet dhe se jetët janë të shkurtra për të pritur gjatë. Dhe pritja lodh, e mpak, e mposht, e mpreh, e mpiks, mpirjen tonë tërësore.
