Nga Ajn
Dita e 39 e karantinës. 634 të infektuar që nga 8 marsi, 27 kanë humbur jetën zyrtarisht të paktën. Qindra shqiptarë kanë mbetur jashtë kufijve, për shkak të pezullimit mbarëbotëror të fluturimeve, duke përjetuar kohë tejet të vështira në kushtet kur burimet financiare i kanë pasur të limituara dhe gjithsesi në 40 ditë bllokimi botëror, vetëm ata që kanë llogari në banka ‘offshore’ mund t’ia dalin të jetojnë nëpër hotele. E megjithatë, ata që po kthehen me nismën shtetërore duke ju vënë në dispozicion ‘Air Albania’ si kompani flamurmbajtëse, duhet të paguajnë biletën e ardhjes dhe 2 javë hotel për karantinën e detyruar. Ndjej trishtim për të pamundurit që duhet të vuajnë dyfish si për të ardhur si për të qëndruar. Në anën tjetër, kurba e infektimit në Shqipëri ka formën e M- ve të pafundme, ndonëse 10 ditët fundit ka pasur pothuaj çdo ditë rreth 20 raste, e si për të kompensuar ato ditët me 9 raste, sot kishim 25. Tashmë, ato që infektohen janë gratë e fasonerive e familjet e tyre të varfra për aq sa gratë punojnë me paga minimale. Thënë kjo, gjej te ato gra që nuk ua di fytyrat, dhembjen e trishtimin më të madh. Të keqpaguara, të tejshfrytëzuara, shpesh të detyruara ta marrin ushqimin me vete në çanta të tejdukshme për të kontrolluar ‘vjedhjen’ e supozuar, ato gra që deri para një muaji i shihja të shtypura në autobusë të mbushur së tepërmi, janë fytyra e skllaveve moderne. Robinat e Shqipërisë, me fytyra të vrara, me duar të ashpra, të fjetura pak e të lodhura shumë, janë Shqipëria e vërtetë që ne mbyllim sytë të mos e shohim. Ato përfaqësojnë shumicën e Shqipërisë, jetën jashtë bulevardit “Dëshmorët e kombit”, jashtë bllokut e jashtë vilave gjermane, italiane, amerikane, kodrave me diell e komunave që veç emrat i kanë parisienë. Ata janë Shqipëria e dhembshur ndërsa ne ankohemi që u lodhëm në divan, na ka marrë malli për kafe apo për një udhëtim më Milano a Tajlandë./revistawho.com
