Nga Ajn
Dita 34 e karantinës. Sot 26 u shëruan, ndërsa 24 të tjerë dolën pozitiv. Deri sot 26 kanë humbur jetën, ndërsa të infektuar në tërësi janë 518 të sëmurë.
Jemi në mesin e një terri të pamatë. E dimë, se diku matanë, diku përreth, diku ku ne nuk shohim, ka dritë, një dritë llamburitëse që ndrin gjithë ç’prek e lan me qumësht blete një botë që s’është më e jona. Për ca kohë. E dimë se dikur ne do ta shohim dritën, ta ndjejmë qumështin që na shëron nga plagët, se do vëmë kapele prej dritës e syze që të mbrojmë shikimin e brishtë nga mbyllja e gjatë. Por, tani ne jemi në mes të territ dhe ato që dimë s’kanë rëndësi, sepse nuk i shohim dhe ngaqë nuk e shohim ne vëmë në dyshim edhe zotin, ndaj do të qe e panatyrshme që të mos vinim në dyshim dritën që buron prej tij. Kështu pra, në mes të këtij terri, me sy të mbyllur siç jemi, ne duhet të hedhim hapa drejt së ardhmes, kuturu pa e ditur se ku po shkelim, çfarë po prekim dhe çfarë rruge po lëmë në të mëngjër, e në cilat ferra e lëndina po hyjmë. Kështu pra ne që peshonim me imtësi të qindat e mundësive tona, ja pra, ku gjendemi duke ecur symbyllur drejt të ardhmes pa ditur se ku, si, për sa. Dy a tri javët e ardhshme mund ta hapen disi jetët tona por dy-tri javë janë shumë kur ne duhet të vendosim me sytë mbyllur, sot, tani. Dhe mundësitë që na jepen janë lëmosha lufte. Tani po jetojmë në lëkurë luftrat që kemi lexuar në libra, si kastat e dikurshme që në kohë lufte fshiheshin si të përndjekur, edhe ne, u fshihemi jetëve për hir të jetëve. Le të mos humbim besimin te njeriu duke parë qartë në ta edhe ujqërit nëse janë. Le të mbijetojmë deri në të ardhmet tona dhe kur të jemi në të ardhmen të ndryshojmë atë që mundemi./revistawho.com
