Në ditën e tij të veçantë, Flori Mumajesi ka ndarë me ndjekësit një mesazh që i ka prekur të gjithë thellë në zemër. Në vend të urimeve të zakonshme për veten, ai zgjodhi të kujtojë nënën e tij, duke e quajtur ditëlindjen një festë të përbashkët mes tyre.
“Dita e lindjes sime nuk është veç e imja. Është dita kur, mes lotësh dhe dhimbjes, erdhi në jetë një djalë mbi katër kilogramë. Pas ditëve të numëruara një nga një, më 23 gusht një nënë u bë me djalë, me mua,” – shkruan Flori në një rrëfim intim e plot ndjesi.
Këngëtari tregon kujtime nga fëmijëria e hershme, kur çdo gjë lidhej me ngrohtësinë e nënës:
“Mbaj mend si shkrihesha sa herë më merrte në prehër, më vendoste këmbët mbi këmbët e veta, më ngrinte duart lart dhe këndonte: ‘ding dange, e ding dange’.
Ai e përshkruan me detaje lidhjen e fortë që kishte me të, deri te momentet e thjeshta, por të mbushura me dashuri:
Dita e lindjes sime nuk është veç e imja. Është dita kur, mes lotësh dhe dhimbjes, erdhi në jetë një djalë mbi katër kilogramë. Pas ditëve të numëruara një nga një, më 23 gusht një nënë u bë me djalë me mua.
Katër, pesë vitet e para jetova më shumë në kraharorin e saj se në tokë. Mbaj mend si shkrihesha sa herë më merrte në prehër, më vendoste këmbët mbi këmbët e veta, më ngrinte duart lart dhe këndonte: “ding dange, e ding dange”.
Me lëvizjen e këmbëve më tundte, më bënte të kërceja, derisa qeshjet më mbyteshin dhe loja fillonte sërish nga e para.
Deri vonë mbështetesha në gji, e përqafoja dhe e puthja nga këmbët deri në ballë. Kur zhytesha në qafë, ndonjëherë dëgjoja: “Jo, se jam me djersë.”
Unë qeshja: “Po, më plasi bytha, mu se mos vjen erë djersa… vdes për këtë erë.”
Me këtë erë jam rrit. Era që kishim të dy era jonë, era e nonës.
Edhe sot, herë pas here, për një çast më pak se një sekondë, ajo aromë kthehet sërish. Por tashmë nuk ka sy për ta parë, as zë për të uruar: “Gëzuar ditën që më linde, ditëlindjen tonë”, duke kënduar:”ding dange, e ding dange…
