Në daljen e saj thellësisht emocionale te “Goca & Gra”, aktorja Ema Andrea ka folur për herë të parë për humbjen e vëllait të saj binjak, ish-basketbollistit Enea Andrea, i cili ndërroi jetë pas një arresti kardiak në fund të vitit 2025. Nuk ishte thjesht një rrëfim, por një reflektim mbi mënyrën se si jeta profesionale dhe dhimbja personale bashkëjetojnë në të njëjtën kohë.
Në fjalën e saj, Ema tregon për vendimin për të qenë e pranishme publikisht edhe kur brenda gjithçka është e brishtë, duke e përshkruar këtë fazë si një proces ku puna dhe jeta personale mbeten në një ekuilibër të vështirë.
“Mua nuk më është mbyllur mirë 2025. Normal që nuk është e mirë as 2026. Kam humbur gjysmën time. Janë ato dhurata e hidhura që bën Zoti. Për momentin jetoj në dy dimensione, uroj që kjo mos të ndikojë në punë. Edhe pse e kam thënë me dy mendje ‘Po’, kur erdha dhe u takuam, u dakordësova me veten që të jem këtu dhe vetëm këtu mund ta filloja. Nuk është mirë të flasim për gjëra të tilla, sepse janë delikate, por edhe për elefantin në dhomë nuk mund të rrimë pa folur.”
Aktorja foli edhe për mënyrën si vëllai i saj u përcoll dhe për mbështetjen e njerëzve që e kanë rrethuar këtë periudhë, duke e kthyer rrëfimin në një reflektim mbi mirënjohjen dhe fuqinë e komunitetit.
“Edhe pse kjo humbje e gjysmës time më të mirë, mua më ka sjellë shumë bekime, kam parë shumë dashuri nga njerëz që nuk i njoh, nga njerëz që i njoh… Kam zbuluar që as fjalët s’janë të duhurat,” tha ajo.
Fjalët e saj janë më shumë se një dëshmi personale, një kujtesë se dhimbja dhe arti shpesh ecin paralelisht dhe se, ndonjëherë, vazhdimi përpara nuk nënkupton kapërcim, por pranimin e asaj që mbetet.
