Tirana është plot. Në mes të kësaj plotësie ndonjëherë më duket sikur humbas dhe shpesh nuk mund të gjej asgjë, e teksa kërkoj ato copëzat që ma mbushin shpirtin, bëhem thuajse lëmsh. Por një ditë, teksa endesha kuturu duke kërkuar një dhuratë për miken time të zemrës, këmbët rastësisht ose më saktë për fat të mirë më ndaluan para një dyqani që fillimisht më hutoi pak. Nuk di të them nëse ishte pamja vizuale, apo ndjesia se aty mund të gjeja çfarë po kërkoja, por i zbrita shkallët me kujdes, hapa derën dhe thashë vetëm një “mirëdita”, me gjysmë zëri. Para se të hyja kisha lexuar vetëm “THAI HOME”. Pastaj, oh, nuk di çfarë tiu rrëfej më parë. Në vetëm hapin e parë aty brenda e gjenda vetëm në një oaz mrekullie. Herë si në një skenë filmi, herë të tjera si në ato udhëtimet e ëndrrave në copëza aziatike, e herë të tjera mes reales e sureales. Pashë atypari një çantë të vogël druri që sigurisht ishte dhurata perfekte për miken time, pastaj dhe dy pasqyra që mund t’i kishte fiks për në sallonin e saj, një orë unike, disa piktura që nisën të ma bënin me sy, dhe prit pak. Po nga vijnë gjithë këto mrekulli? Pyeta dhe nuk kish si të ndodhte ndryshe, të ndodhte ndryshe skish sesi, gjithçka vinte nga Bali, Tajlanda dhe Indonezia. Me të drejtë gjithçka ishte dashuri me shikim të parë. Por nuk ndalova, duke ecur sytë më hasnin mrekulli të vogla që bëheshin menjëherë të preferuarat e mia. O zot, ato zbukurimet e vogla që mund t’i vendosësh në minibar, në zyrë, mund të jenë dhurata ideale. Vazo të vogla, të mesme, nga ato të mëdhatë që nderojnë çdo sallon, apo kënd zyre, ca arkëza të vogla ku mund të prehësh kujtimet, kosha, apo edhe çifteli, eh çfarë më kujtuan çiftelitë. Fëmijërinë time të bekuar me kujtime. Pashë edhe pasqyra, zbukurime vendin e të cilave mund ta gjeje kudo, kurdo, komo, komodina, sërish vazo të vogla të zbukuruara e plot detaje nga viset e largëta aziatike. Para syve më dolën edhe karriget që ndërmend më sollën sërish ato karriget e drunjta të fëmijërisë, menjëherë mendja ime ia gjeti vendin në një cep të shtëpisë sime dhe unë ulur mbi të duke pirë çaj të ngrohtë. Dhe jo vetëm ajo karrige, kishte të llojeve të ndryshme, bri tyre tavolina të punuara në mënyrë mahnitëse, ngrënieje, zyre, ndenieje, mendja ime u bë lëmsh teksa kërkoja të preferuarën, të gjitha u bënë të preferuarat e mia. Detajet e karrigeve dhe tavolinave bënin ndryshimin, bri tyre sërish vazo, pasqyra të tjera, abazhurë të të gjitha llojeve, panorama dhe oh, pashë një raft atypari me të cilin literalisht u dashurova. E desha që në momentin e parë që e pashë. Disa objekte porcelani, të tjera të drunjta, e disa të tjera prej xhami, mendja ime në vetëm pak minuta ecejake në atë dyqan, e mobiloi plotësisht një shtëpi dhe një zyrë gjigande. Pashë dhe një tabelë shahu, një mrekulli për zyrën, një elefant të gdhendur, lugë e pjata të drunjta, tabakatë që o zot, janë fiksimi im i ri. Një anije e latuar në mënyrë perfekte, disa vazo të mëdha të kuqe për të cilat më pikoi zemra kur i lashë aty dhe shumë statuja që jo një zyrë, por disa të tilla do të mrekulloheshin. Në sy më ranë edhe ato çadrat e punuara me dorë që e pushtuan verën e kaluar, ndërmend më erdhi çdo vend ku i kam parë dhe sigurisht Thai Home paska pasur dorë në këto mrekulli. Imagjinata ime ndërtoi një zyrë, zbukuoi kopshtin, ballkonin, shtëpinë e kompletoi të gjithën, bëri edhe dhurata për miqtë dhe ende vazhdonte të kishte magji të tjera në dyqan. Thonë se rastësia është mbreti i botës dhe qe pikërisht rastësia që ma bëri të bukur atë ditë kur kërkoja dhuratë për shoqen time. Unë e gjeta oazin tim të qetësisë, të blerjeve,dhuratave dhe të sugjerimeve për miqtë. Po ta lë ty ta sodisësh, mahniti shqisat në një udhëtim në Thai Home.
