Në emisionin “Ftesë në 5”, me Bieta Sulon, ku shpesh lindin debate, por edhe heshtje të thella, këtë herë fjala u ndal nga emocionet. Redon Makashi u shfaq jo si kantautor, por si bir. Dhe rrëfimi i tij për të atin, aktorin e ndjerë Fitim Makashi, u kthye në një moment që tejkalon kufijtë e një interviste.
Pak ditë pas ndarjes nga jeta të aktorit që për dekada mishëroi figura të paharrueshme të kinematografisë shqiptare, Redoni foli me një ndjenjë të përzier mes dhimbjes dhe padrejtësisë.
“Iku me një peng të madh”, u shpreh ai mes emocionesh, duke lënë të kuptohet se dhimbja e humbjes shoqërohej edhe me një plagë tjetër, mungesën e vlerësimit institucional për kontributin e të atit.
“Nuk u vlerësua kurrë. Ia kisha përgatitur letrat. Kur pamë në televizor se nga 15 personalitete që u vlerësuan ai kishte mbetur jashtë, u trishtua shumë,” rrëfeu Makashi.
Një fjali që peshon rëndë. Jo vetëm si kujtim familjar, por si akuzë e heshtur ndaj mekanizmave që përcaktojnë se kush nderohet dhe kush mbetet në hije.
Sipas tij, përjashtimi i Fitim Makashit nga lista e të vlerësuarve lidhej me “një firmë të vetme nga një figurë e lartë”, detaj që ai e ndau për herë të parë publikisht. Një pohim që shton dimensionin e debatit, a janë vlerësimet publike çështje meritash apo vendime individuale?
Por përtej zhgënjimit, Redoni kujtoi një episod nga vitet ’70, në kinemanë “Agimi”, kur shfaqej filmi “Prita”. Ai përshkroi emocionin e atyre momenteve dhe ndikimin që figura e të atit pati në formimin e tij si artist dhe si njeri. Ishte një rikthim në kohë, në një Shqipëri tjetër, ku arti kishte një peshë që tejkalonte titujt.
Fitim Makashi u nda nga jeta më 31 janar, duke lënë pas një trashëgimi rolesh dhe një emër që i përket historisë së skenës shqiptare. Por rrëfimi i të birit e zhvendos fokusin nga arkivat në ndërgjegjen kolektive. Si i trajtojmë artistët tanë në fund të rrugëtimit të tyre? A dimë t’i nderojmë sa janë mes nesh, apo kujtohemi vetëm kur bëhen kujtim?
