Nga Rudina Laka\ Njerëz të veshur bukur kishin lënë pas stresin e përditshëm. Në shkallët e Pallatit të Koncerteve shihje fytyra të buzëqeshura që reflektonin dëshirën për të dëgjuar muzikë të mirë e të vërtetë.
Hymë në sallë, u rehatuam. Errësirë, një zë filloi të dëgjohej, e pas tij një tufë me nota që emocionojnë. Shfaqen “DIVAT”, si katër vajza lozonjare, të emocionuara dhe të lumtura në të njëjtën kohë që ishin përpara dashurisë së tyre më të madhe, publikut. Askush nuk foli, vetëm kënduan.
Çdo fjalë e thënë jashtë pentagramit nuk ishte aq e mençur sa ato do të donin në ato momente, siç tha edhe Eneda. Kur secila i dorëzohej notave dhe merrnin mikrofonin, nuk kishte asnjë shenjë emocioni, vetëm potencë, profesionalizëm dhe nota të pastra si perla. Kaloi faza e emocioneve të skenës dhe të publikut që pret gjithçka nga ty në atë skenë.
Këngë që i kemi kënduar të gjithë ndër vite, tekste që mbeten në memorien e gjithkujt, dhe ngjallnin kujtime për këdo të pranishëm aty. Në krahun tim të djathtë, kisha një çift të cilët qëndronin gjatë gjithë kohës përqafuar dhe këndonin çdo rresht të këngëve kushtuar dashurisë. Ndoshta nuk arrinin dot potencën e vokalit të vajzave në skenë, por ata qëndronin në një botë tjetër, në botën e tyre.
Në anën e majtë, dy vajza rreth të 20-ve. Këndonin dhe kërcenin papushim. Në fillim këngët e Irmës, pavarësisht se i përkisnin dy brezave të ndryshëm. Më pas sigurisht u “tërbuan” duke kënduar e këcyer “Me veten” të Eneda Tarifës.
Përpara dy vajza të vogla, të veshura si balerina, u kënaqën kur Besa elektrizoi sallën me këngën “Fishekzjarre”.
E di çfarë ke humbur tjetër? Performancat e jashtëzakonshme të balerinëve që shoqëronin “DIVAT” në skenë dhe emocionin e përjetuar kur gjithë salla u ngrit në këmbë të këndonte dhe kërcente me Irmën, “Kush ka vajza botën ka”.
Rovena njoftoi se ishte radha e këngës “Për një çast më ndali zemra”. Përqafime dhe puthje u dhuruan gjatë kësaj këngë në të gjithë sallën nga çifte të pranishëm të të gjitha moshave. Në një cep të largët pashë një djalë, i veshur me të zeza, u çua në këmbë dhe i interpretoi të dashurës së tij, çdo fjalë të kësaj kënge. “Unë dhe ti, lusnim natën që edhe pak të zgjaste, të mos kish agim, edhe dielli fare të mos lindte, vetëm unë dhe ti”, përsëriste ai duke e parë të dashurën e tij në sy.
Aaa, edhe diçka tjetër, humbe forcën e gruas. Katër vajza të cilat mjaftoheshin duke parë njëra-tjetrën në sy dhe salla buçiste nga emocionet.
Në qoftë se ti që po e lexon je vajzë, por jo domosdoshmërisht, humbe elegancën, finesën e veshjeve të katër vajzave. Ngjyrat në veshjen e Besës, stilin e pakrahasueshëm bardhë e zi të Irmës, elegancën e Enedës dhe finesën e Rovenës.
Unë u kënaqa shumë, por edhe ti që nuk ishe e more një shije. “DIVA” sapo ka filluar.\revistawho.com
