Në adoleshencë nëse dëgjoja muzikë popullore bëhesha nervoz. M’u desh të rritesha e të mësoja ta vlerësoja. Të kisha të preferuarat e mia. Të dalloja qoftë edhe mes zërave të polifonisë. Mirëpo nuk pata fat ta kultivoja shumë se si ortek zbarkoi turbofolku. Krejt papritur banda të tëra me fshatarë nuk kishin më nevojë as të punonin e as të grabisnin. Mjaftonte të këndonin ose të bënin sikur këndonin. Të shkonin në ndonjë lulishte apo lokal dhe krejt papritur kishin edhe videoklipin e tyre për të përligjur veten. Personalisht do u kisha hequr mikrofonin nga dora këtyre njerëzve e do u kisha kthyer lopatën. Por këto janë avantazhet e lirisë e njëkohësisht pikat e dobëta të Shqipërisë. Le të marrim një këngë përsosmërisht të konceptuar, të remix-ojmë si sytë e ndonjë muzikanti qebaptoreje, gjejmë ndonjë kokshpullë që ka studiuar vetëm në kopësht ose çerdhe dhe e quajmë muzikë popullore. Para se të të bjerë infarkti fatmirësisht ka dhe arkiva, dhe për të shpëtar e gjen ndonjë copë Merita Halili apo Polifoninë e vërtetë labe, apo 1 milion shembuj të tjerë të vlefshëm që po ua kursej. Mirëpo koha kalon dhe këta përdhunues të muzikës popullore e qytetare zëvëndësojnë brezat dhe ja që i gjen dhe nëpër dasma. Kanë dhe një karakteristikë shumë simpatike, si meshkujt dhe femrat që përdhunojnë muzikën popullore kanë bark të madh. Po, po! Si duket nga qoftet që ende hanë fshehtas nëpër dasma megjithëse janë të pasur. Eh, vesi vdes me robin. Një moment që ndjen nevojën e brendshme për “mos t’u lënë Allahun”, por për ta marrë vetë situatën në dorë është rasti i këngëve patriotike. Fatmirësisht tekstet janë po ato por fytyrat, koreografia, vija melodike gati e padallueshme më japin dëshirën të rifreskoj torturat naziste. Dhe ju lutem mos thoni që po e teproj. Ajo ushtri me batakçinj muzikor po na përdhunon identitetin ndaj nuk bëhet qameti për 2 dhoma gazi…
Sqarim: Gjithçka shkruhet më sipër, është qëndrim personal i gazetarit Flavio Qarri.
