Çdo e enjte do jetë dita e ditarit, në Adrian’s Journal. Sonte me ju do të ndaj si është të jetosh vetëm, dhe do mundohem t’ju tregoj të dyja anët e medaljes…
Të jetosh vetëm është një nga gjërat më të mira që mund t’i ndodhë dikujt, sidomos nëse i ka mundësitë të jetojë me disa komoditete, pse? Sepse kur je i mërzitur nuk ka pse të tregosh detaje të sikletshme se pse je i mërzitur, se kur je i gëzuar mund ta mbash gëzimin për vete që të mos e shkatërrosh atë, askush nuk të pyet ku do shkosh, kur do kthehesh, pse do e bësh atë apo këtë, ha kur të duash, ngrihesh kur të duash, enët e darkës mund t’i lash nesër në drekë ose mund t’i lësh edhe dy ditë,. Ti jeton vetëm dhe askush nuk do të kritikojë apo quajë pisanjos apo zhuls, kur jeton vetëm asnjë nuk ka fuqi të të gjykojë përveç vetes…
Kur jeton vetëm mund të rrish në shtëpi si të duash, pa i marrë leje njeriu dhe pa i dhënë shpjegime njeriu, mund të flesh deri kur të duash pa të shqetësuar njeri, mund të hash jashtë ose mos të hash fare dhe të jesh në formën që ti do, kur ti do dhe si ti do!
Por ndonjeherë kur jeton vetëm ajo ndjesia që nuk të pret njeri në shtëpi, që nuk të pyet si kalove sot? Çfarë bëre sot apo thjesht a je mirë?
Nuk ke një një njeri të përkujdeset për ty, të të përkëdhelë kur ke nevojë, të të përqafojë kur ndihesh i dobët ose vetëm, të të japë dashuri, të të dëgjojë, të të lërë të zbrazesh, apo thjesht të ndjesh që ke njeri aty që në qoftë se ke nevojë, thjesht prezenca e dikujt të bën që të ndihesh që të paktën ke dikë ku mund të të mbështetesh…
Të jetosh vetëm është si të kesh një monedhë, herët a vonë do të bjerë ta shohësh apo jetosh edhe anën tjetër, por mos ki frikë, vetëm vdekjes nuk i mbijetohet, gjithçkaje tjetër po…
